Do czego potrzebna jest umiejętność czytania ?

Znany pisarz Umberto Eco powiedział: „Kto czyta żyje podwójnie”.  Czytając możemy znaleźć się w świecie powieści,
uczestniczyć
w przygodach bohaterów i razem z nimi przeżywać wielkie emocje.
Warto więc czytać, żeby żyć pełniej. Inne powiedzenie mówi: „Kto czyta jest mądrzejszy” – to też jest stara prawda.
Wiedzę możemy czerpać
z własnych doświadczeń albo z książek. Podobnych mądrych zdań znamy wiele,
choć rzadko się nad nimi zastanawiamy.

 

10 powodów dla których warto, aby Twoje dziecko czytało

  1.     Książka relaksuje – warto czytać dla przyjemności.
  2.    Książka poprawia pamięć - to „siłownia” dla umysłu.
  3.    Książka pobudza wyobraźnię.
  4.    Książka rozwiązuje problemy.
  5.   Książka dostarcza wiedzy o  świecie.
  6.     Książka poszerza horyzonty.
  7.     Książka ćwiczy myślenie analityczne.
  8.     Książka wspomaga rozwój społeczny.
  9.    Książka poprawia sen.
  10.   Książka uspokaja.

Ktoś, kto dużo czyta i dzięki temu ma rozległą wiedzę to erudyta.
Warto, aby dziecko poznało to słowo jako synonim człowieka mądrego
i obytego. Oczytanie sprawia, że swobodnie możemy poruszać się w różnych tematach rozmów, mamy szerokie horyzonty i dużą wiedzę.

mgr Małgorzata Sobota

         PRZYKŁAD DOBREJ PRAKTYKI -  Prezentacja zobacz

                                                                                Co to są prawa dziecka?


Każdy człowiek jest osobą, ale żaden człowiek nie rodzi się w pełni ukształtowany.

 

 Każdy człowiek musi odpowiednio ukształtować swoje ciało, musi rozwinąć swoje zmysły pozwalające mu na kontakt z otaczającym go światem,
 rozwinąć uczucia, dzięki którym będzie mógł reagować na rzeczywistość i wreszcie musi nauczyć się korzystać z woli i rozumu.
Wola i rozum charakteryzują człowieka,  dzięki nim człowiek w sposób wolny i świadomy podejmuje decyzje i ponosi  za nie odpowiedzialność. 
Człowiek musi się zatem rozwinąć i dojrzeć do właściwego sobie sposobu życia. Rozwój ten wyznacza sama ludzka natura. W naturę tą wpisane są swoiste prawa.
 To prawa natury.
Najważniejszym, naturalnym prawem człowieka jest prawo do życia. Z niego płynie prawo do pełnego rozwoju.
Prawa natury należy dobrze rozpoznać i zabezpieczyć. Takim właśnie zabezpieczeniem jest prawo stanowione, stworzone przez ludzi, ogłoszone i zobowiązujące do jego przestrzegania.
 O dobrym prawie mówimy wówczas gdy dobrze służy człowiekowi a więc dobrze służy jego aktualizacji.

Dzieci posiadają szczególne prawa.  Dziecko nie potrafi samo zadbać o siebie, nie jest w pełni samodzielne. Potrzebuje do tego rodziców, opiekunów, potrzebuje wielu innych ludzi.
 Dlatego naturalnymi "strażnikami" praw dziecka są jego rodzice i opiekunowie. Ale dziecko potrzebuje też specjalnego zabezpieczenia w prawie stanowionym.
 Dobre prawo stanowione może i powinno pomagać rodzicom i opiekunom w rozwoju dziecka.

W Polsce Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka oraz Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka

 stanowią najważniejsze odnoszące się do dziecka stanowione akty prawne.

Akty prawne:

1.     Konstytucja.

Art.72 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

1. Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.

2. Dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych.

3. W toku ustalania praw dziecka organy władzy publicznej oraz osoby odpowiedzialne za dziecko są obowiązane do wysłuchania i w miarę możliwości uwzględnienia zdania dziecka.

4. Ustawa określa kompetencje i sposób powoływania Rzecznika Praw Dziecka.

2.  Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka

     http://www.brpd.gov.pl/ustawa.html

3. Konwencja o Prawach Dziecka

http://www.brpd.gov.pl/konwencja.html
 

 

PRAWA CZŁOWIEKA

 

Każdemu człowiekowi przysługują prawa, które są niezbywalne (nie można się ich zrzec)
 
i nienaruszalne (istnieją niezależnie od władzy i nie mogą być przez nią regulowane
  Państwo ma za zadanie ochronę tych praw. Poszanowanie praw człowieka i godności ludzkiej
 
jest uznawane za podstawę sprawiedliwości i pokoju na świecie.

Jakie mamy prawa człowieka?

Postanowienia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i jej Protokołów gwarantują m.in.:

2.          prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego,

3.           prawo do rzetelnego procesu sądowego w sprawach cywilnych i karnych,

4.           prawo do głosowania i kandydowania w wyborach,

5.          wolność myśli, sumienia i wyznania,

6.          wolność wyrażania opinii (w tym również wolność mediów),

7.          prawo do posiadania własności lub korzystania z niej bez przeszkód,

8.           wolność zgromadzeń i stowarzyszania się,

oraz wprowadzają zakaz:

1.           tortur i traktowania lub karania kogokolwiek w sposób nieludzki lub poniżający,

2.           stosowania kary śmierci,

3.           niewolnictwa oraz pracy przymusowej,

4.          dyskryminacji w korzystaniu z praw i wolności zagwarantowanych w Konwencji,

5.           wydalania z kraju obywateli danego państwa lub zakazywania im wstępu na terytorium tego państwa,

6.           wydalania z kraju grup cudzoziemców.

 

Preambuła Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zobowiązuje rządy państw członkowskich Rady Europy do działania na rzecz pokoju na świecie
 oraz osiągnięcia większej jedności członków Rady opartej na ochronie i rozwoju praw człowieka i podstawowych wolności.
wymienionych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

mgr Marta Cieplińska-Tauter

 


                                                       

 

 

Rady dla rodziców

 

10 porad dla rodziców, dotyczących bezpiecznego korzystania z Internetu

1. Odkrywaj Internet razem z dzieckiem.

Bądź pierwszą osobą, która zapozna dziecko z Internetem. Odkrywajcie wspólnie jego zasoby. Spróbujcie znaleźć strony, które mogą zainteresować Wasze pociechy, a następnie zróbcie listę przyjaznych im stron (pomocny będzie edukacyjny serwis internetowy – www.sieciaki.pl). Jeśli Wasze dziecko sprawniej niż Wy porusza się po Sieci, nie zrażajcie się – poproście, by było Waszym przewodnikiem po wirtualnym świecie.

2. Naucz dziecko podstawowych zasad bezpieczeństwa w Internecie.

Uczul dziecko na niebezpieczeństwa związane z nawiązywaniem nowych znajomości w Internecie. Podkreśl, że nie można ufać osobom poznanym w Sieci, ani też wierzyć we wszystko co o sobie mówią. Ostrzeż dziecko przed ludźmi, którzy mogą chcieć zrobić im krzywdę. Rozmawiaj z dzieckiem o zagrożeniach czyhających w Internecie i sposobach ich unikania.

3. Rozmawiaj z dziećmi o ryzyku umawiania się na spotkania z osobami poznanymi w Sieci.

Dorośli powinni zrozumieć, że dzięki Internetowi dzieci mogą nawiązywać przyjaźnie. Jednakże spotykanie się z nieznajomymi poznanymi w Sieci może okazać się bardzo niebezpieczne. Dzieci muszą mieć świadomość, że mogą spotykać się z nieznajomymi wyłącznie w towarzystwie przyjaciół, dorosłych i zawsze po uzyskanej zgodzie rodziców.

4. Naucz swoje dziecko ostrożności przy podawaniu swoich prywatnych danych.

Dostęp do wielu stron internetowych przeznaczonych dla najmłodszych wymaga podania prywatnych danych. Ważne jest, aby dziecko wiedziało, że podając takie informacje, zawsze musi zapytać o zgodę swoich rodziców. Dziecko powinno zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, jakie może przynieść podanie swoich danych osobowych. Ustal z nim, żeby nigdy nie podawało przypadkowym osobom swojego adresu i numeru telefonu.

5. Naucz dziecko krytycznego podejścia do informacji przeczytanych w Sieci.

Wiele dzieci używa Internetu w celu rozwinięcia swoich zainteresowań i rozszerzenia wiedzy potrzebnej w szkole. Mali internauci powinni być jednak świadomi, że nie wszystkie znalezione w Sieci informacje są wiarygodne. Naucz dziecko, że trzeba weryfikować znalezione w Internecie treści, korzystając z innych dostępnych źródeł (encyklopedie, książki, słowniki).

6. Bądź wyrozumiały dla swojego dziecka.

Często zdarza się, że dzieci przypadkowo znajdują się na stronach adresowanych do dorosłych. Bywa, że w obawie przed karą, boją się do tego przyznać. Ważne jest, żeby dziecko Ci ufało i mówiło o tego typu sytuacjach; by wiedziało, że zawsze kiedy poczuje się niezręcznie, coś je zawstydzi lub przestraszy, może się do Ciebie zwrócić.

7. Zgłaszaj nielegalne i szkodliwe treści.

Wszyscy musimy wziąć odpowiedzialność za niewłaściwe czy nielegalne treści w Internecie. Nasze działania w tym względzie pomogą likwidować np. zjawisko pornografii dziecięcej szerzące się przy użyciu stron internetowych, chatów, e-maila itp. Nielegalne treści można zgłaszać na policję lub do współpracującego z nią punktu kontaktowego ds. zwalczania nielegalnych treści w Internecie – Hotline’u (www.dyzurnet.pl). Hotline kooperuje również z operatorami telekomunikacyjnymi i serwisami internetowymi w celu doprowadzenia do usunięcia nielegalnych materiałów z Sieci.

8. Zapoznaj dziecko z NETYKIETĄ – Kodeksem Dobrego Zachowania w Internecie.

Przypominaj dzieciom o zasadach dobrego wychowania. W każdej dziedzinie naszego życia, podobnie więc w Internecie obowiązują takie reguły: powinno się być miłym, używać odpowiedniego słownictwa itp. (zasady Netykiety znajdziesz w serwisie oraz na stronie www.sieciaki.pl) Twoje dzieci powinny je poznać (nie wolno czytać nie swoich e-maili, kopiować zastrzeżonych materiałów, itp.)

9. Poznaj sposoby korzystania z Internetu przez Twoje dziecko.

Przyglądnij się jak Twoje dziecko korzysta z Internetu, jakie strony lubi oglądać i jak zachowuje się w Sieci. Staraj się poznać znajomych, z którymi dziecko koresponduje za pośrednictwem Internetu. Ustalcie zasady korzystania z Sieci (wzory Umów Rodzic-Dziecko znajdziesz na stronie www.sieciaki.pl) oraz sposoby postępowania w razie nietypowych sytuacji.

10. Pamiętaj, że pozytywne strony Internetu przeważają nad jego negatywnymi stronami.

Internet jest doskonałym źródłem wiedzy, jak również dostarczycielem rozrywki. Pozwól swojemu dziecku w świadomy i bezpieczny sposób w pełni korzystać z oferowanego przez Sieć bogactwa.

 



Jak pomóc dziecku stać się samodzielnym ?

 

Jednym z najważniejszych celów wychowawczych jest pomoc dziecku w osiągnięciu samodzielności, w staniu się niezależnym od innych ludzi. Dzięki nam rodzicom, dziecko ma szansę stać się osobą samodzielną - niepowtarzalną, działającą według własnego uznania, uczącą się na własnych błędach, ponoszącą konsekwencje swoich czynów. Co więc możemy robić zamiast wyręczania, radzenia, wypytywania, myślenia i działania za dziecko, podejmowania za nie decyzji i ochraniania go przed wszelkimi możliwymi trudnościami?
Zanim dziecko rozpocznie naukę w szkole, powinno opanować czynności samoobsługowe: ubieranie się, mycie rąk, wiązanie sznurowadeł itp. Należy także:
- zwracać uwagę na postępy dziecka, nowe umiejętności, nawet gdy nie potrzebuje pomocy
- mobilizować do zadań i pewnych czynności, które może wykonywać w domu
- stwarzać takie sytuacje aby dziecko mogło radzić sobie samo
- nie wyręczać, ale wskazywać dziecku sposoby i środki
- zachęcać dziecko do tego aby: samodzielnie wykonywało to co najlepiej potrafi, szukało własnych rozwiązań, było twórcze, wykazywało się inicjatywą, zaczęło przyjmować na siebie odpowiedzialność za sprawy szkolne i osobiste, umiało zwracać się z prośbą i poprawnie ją formułować, nie bało się podejmować ryzyka na miarę swoich możliwości.
Dobrze jest każdego dnia w codziennych sytuacjach i czynnościach pomagać dziecku rozwijać jego zaufanie do samego siebie tak, aby w przyszłości było samodzielnym i odpowiedzialnym człowiekiem. Są pewne sposoby, które mogą pomóc dzieciom nauczyć się polegać bardziej na sobie niż na rodzicach.

Sposoby zachęcania dziecka do samodzielności:                                                       

1. Pozwól dziecku dokonać wyboru.

Stosuj takie wypowiedzi, żeby zachęcały do samodzielności: „Masz ochotę na herbatę czy sok”, „Jak odrobisz lekcje teraz, możesz być dłużej na boisku”. Uczymy dziecko brania odpowiedzialności za swoje decyzje. Stwarzamy mu okazję, aby zaczęło sobie ufać i szanować samego siebie. Umożliwiamy mu także kontrolowanie własnego życia.

2. Okaż szacunek dla dziecięcych zmagań.

Rodzice najczęściej mówią: „Dlaczego tak się męczysz z otwieraniem tego słoika? Daj, ja to zrobię.” Starajmy się docenić poczynania naszych dzieci: „Otwieranie słoika to nie taka łatwa sprawa. Spróbuj postukać w denko, czasami to przynosi skutek”.

3. Nie zadawaj zbyt wielu pytań.

Zbyt wiele pytań typu: „Co robiliście dzisiaj w szkole?, Czy śpiewałeś na muzyce?, Czy czytałeś?, Czy byłeś grzeczny?” nie spotyka się z entuzjastycznymi odpowiedziami dzieci. Brakuje tutaj sformułowania np. „Cieszę się, że już jesteś w domu”. Po takich słowach reakcja dziecka będzie inna. Dziecko samo otworzy się i zacznie opowiadać o szkole a rodzic z zainteresowaniem będzie słuchał.

4. Nie spiesz się z dawaniem odpowiedzi.

Dziecko: Dlaczego tatuś musi codziennie pracować?  Mama: Musi tyle pracować, żeby ci kupić ładne zabawki, żebyśmy mogli wyjechać latem za granicę… Zamiast tego można powiedzieć :„To bardzo interesujące pytanie. A jak ty myślisz, dlaczego tak jest?”
Zanim dziecko zada pytanie, z reguły samo opracowuje na nie odpowiedź. Rodzica  w dużym stopniu potrzebuje do zweryfikowania swoich pomysłów, do wspólnego poszukiwania rozwiązań zagadki ukrytej w pytaniu. Kiedy podkreślamy wartość pytania zadanego przez dziecko, poznajemy, jakie dziecko ma pomysły na odpowiedź. Pomagamy mu rozwijać samodzielne i twórcze myślenie. Pamiętajmy, że „Proces szukania odpowiedzi, ma taką samą wartość, jak odpowiedź”.

5. Zachęcaj dziecko do korzystania z cudzych doświadczeń.

Dziecko: Nie będę już chodzić na ćwiczenia. I tak mam krzywy kręgosłup. Tata: Cały czas ci powtarzam, że masz siedzieć prosto i nie garbić się!
Aby pokazać dziecku, że nie jest zależne jedynie od nas, pozwólmy mu korzystać z wiedzy i doświadczenia innych osób. W ten sposób pokazujemy, że świat jest bezpiecznym miejscem, w którym inni ludzie są również chętni do dawania i niesienia pomocy oraz służenia swoją wiedzą. „Pamiętasz co mówił lekarz ortopeda, poprzez systematyczne ćwiczenia można kręgosłup wzmocnić …”

6. Nie odbieraj mu nadziei.

Dziecko: Jak dorosnę będę piosenkarzem? Tata: Co to za zawód? Ciągle tylko na walizkach. Spróbuj rozmawiać tak: „A więc myślisz o tym, żeby być piosenkarzem. To ciekawe, opowiedz mi o tym”
Z fantazji, marzeń czy planów czerpiemy wiele radości życiowej. W sytuacji, gdy próbujemy przygotować dziecko na porażki i niepowodzenia pozbawiamy je tych ważnych doświadczeń. Pamiętajmy, że dziecko przy naszej pomocy ma odkrywać swoje potrzeby, swoją niepowtarzalną drogę życiową.

         Przedstawione tu sposoby wymagają pewnych umiejętności rozmawiania z dziećmi w sposób, który sprzyja ich niezależności. Nie są to jedyne sposoby, które wyzwalają w dziecku autonomię. Najważniejsze jest, aby wsłuchiwać się w uczucia dzieci i proponować wspólne rozwiązywanie problemów. To nauczy dzieci odpowiedzialności najpierw za małe sprawy, a później za większe w ich życiu.   

 

B. K.

 

 Co rodzice powinni wiedzieć o czytaniu ze zrozumieniem?

 

          Czytanie ze zrozumieniem umożliwia korzystanie z dorobku nauki i kultury, wzbogaca wiedzę oraz kształtuje osobowość młodego czytelnika.

         Chociaż jest to proces niełatwy i długotrwały stanowi podstawową umiejętność współczesnego człowieka. Nabycie tej umiejętności jest
            jednocześnie uczeniem myślenia i wnioskowania, ćwiczeniem sprawności umysłu.

         Rozumienie tekstu składa się z rozumienia poszczególnych słów. Połączeń wyrazowych i zdań. Jednakże znajomość liter, składanie ich w sylaby,
           słowa i zdania, nie oznacza, że rozumie się czytany tekst.

         Dobre wyniki w nauce czytania osiąga się wówczas, gdy od początku wymaga się rozumienia tekstu, co wymaga rozwijania i kształtowania
            języka dziecka, jego słownika biernego i czytania.

         Umieć czytać ze zrozumieniem to znaczy między innymi:

·        Odnaleźć w tekście poszukiwanych informacji

·        Porządkować informacje

·        Wskazać chronologicznie kolejność wydarzeń

·        Prawidłowo zinterpretować tekst

·       Ocenić przedstawione w tekście fakty

·        Rozpoznać przesłanie utworu i stanowisko przedstawione przez autora

·        Wykorzystać informacje zawarte w tekście

·        Wyciągać wnioski i umiejętnie stawiać pytania

 

Aby zachęcić młodego człowieka do czytania:

·        Stosować teksty o interesującej treści

·        Zapewnić sprzyjającą atmosferę podczas czytania

·        Nie spieszyć się, być cierpliwym i wyrozumiałym

·        Sprawdzać czy dziecko rozumie czytany tekst, jeżeli nie rozumie czytać ponownie

·        Zauważać nawet najmniejsze postępy w czytaniu

 

Oto dziewięć powodów dla których warto czytać (według K. Gallaghera):

1.     Czytanie daje satysfakcję

2.     Czytanie rozwija dojrzałe słownictwo.

3.     Dzięki czytaniu lepiej piszemy.

4.     Czytanie jest trudne, a trudności są potrzebne.

5.     Czytając stajemy się mądrzejsi.

6.     Czytanie przygotowuje do zaistnienia na rynku pracy.

7.     Czytanie przynosi korzyści finansowe.

8.     Czytanie otwiera drzwi do dalszej edukacji.

9.     Czytanie broni nas przed uciskiem.

 

Sprawne i szybkie czytanie pozytywnie wpływa na rozumienie tekstu, co  gwarantuje uczniowi sukces,

otwiera ogromne możliwości kształcenia się, pozwala nadążyć za narastającą wiedzą.

Życzę wszystkim Rodzicom sukcesów i satysfakcji w pracy ze swoimi pociechami.

 


                                                                                                            Mgr Urszula Wrzos